August 6, 2015

Willy DeVille - Aug 25th 1950 - Aug 6th 2009

In sweet memory of Willy DeVille - Heaven Stood Still For Five Years


Willy DeVille - Guardian Angel
[Mink DeVille at Winterland 1978]

August 6 has been declared DeVille International Outfit Day.
To honor Willy 'Mink' DeVille wear that day a DeVille outfit or T-shirt!
Make a picture of it and share it on your Facebook page or any other social media.
Got style, Got taste, Got savoir faire!

6 augustus is uitgeroepen tot DeVille International Outfit Day.
Draag die dag om Willy DeVille te eren een DeVille outfit of T-shirt.
Maak er vervolgens een foto van en deel die op je Facebook pagina of andere sociale media. Got style, Got taste, Got savoir faire!

6. August ist DeVille internationalen Outfit Tag erklärt worden.
Um Willy DeVille zu Ehren tragen Sie an diesem Tag eine DeVille Outfit oder T-shirt!
Erstellen Sie ein Bild von dort und teilen Sie es auf Ihrer Facebook-Seite oder andere sozialen Medien. Got style, Got taste, Got savoir faire!

Place the banner on your personal Web site to encourage fans:
Plaats de banner op je persoonlijke website om fans aan te moedigen:
Bitte platzieren Sie das Banner auf Ihrer persönlichen Website:




April 11, 2015

Willy DeVille Collected - Mpodia review (NL)

Willy DeVille - Collected (3cd)
maart, 2015
door Roelof Noorda - Mpodia.nl 
Willy DeVille – Collected (3cd)
Label: Universal
Eindoordeel: 8,5

Hij zag er uit als een gipsy en zwierf de hele wereld rond om een eigen band te formeren. Uiteindelijk beland William Borsey via Engeland terug in San Francisco. Hier leerde hij veel muzikante kennen door de blues scene kreeg uiteindelijk zijn band bij elkaar. Als zanger nam bij de naam Billy aan (verkorte naam van William). Billy de Sade and the Marquis traden voornamelijk in louche bars. Om verder te komen had men een naamsverandering in gedachte. Over de naam DeVille doen diverse verhalen de ronde, maar Billy werd Willy omdat men hem hiermee aansprak. Uiteindelijk werd de naam van de band Mink DeVille.

De band krijgt met hun rocksound een vaste plek in de CBGB nightclub in New York. De band valt op door hun blues rock sound waar de latin en gipsy sound in verwerkt wordt. De zanger in zwart pak en gouden tand past helemaal in deze tijd van de punkperiode. In deze tent waren Blondie en The Ramones de andere huisbands.

In de periode van 1977 tot 1985 bracht Mink DeVille 6 albums uit waarvan de eerste twee de originele bezetting van de band kent. “Cabretta” sloeg in 1977 in als een bom. De verfrissende rocksound met zydaco en een vleug je latin steeg boven de punksound van toen uit. Het bracht hen ook direct de hit waar men van droomt. “Spanish Stroll” werd een kaskraker en de band veroverde USA en Europa in no time.

Hij bleef rondzwerven en woonde tijdelijk op Boulevard de Magenta in Parijs. Hier schreef hij de songs die dicht bij hem stonden. Het album “Return to Magenta” met Dr. John op piano zou een goede opvolger moeten zijn van het succes van het debuut. Maar de hits werden gemist. “Le Chat Blue” werd opgenomen in Parijs. De band werd gewisseld met sessie muzikanten en de spirit w. as terug. “This Could Be The Night” werd een hit waar DeVille naar snakte. Het album ademt de rock met de Franse cultuur. Accordeons, cajun sound en de stem van DeVille pasten perfect. Hij is ook een van de beste album uit de begin jaren 80. Met “Coup De Grace” doet hij het lichtjes over. “Maybe Tomorrow” werd een goede hit en het succes lacht hem toe. Dit blijkt toch iets te doen met mensen waardoor de band hem de rug toe keert. Zijn heroine verslaving gaat parten spelen, maar kiest met zijn nieuw album terug te gaan naar basis. “Where Angels Fear To Tread” kent de hit “Demasiado Corazon” . De latin sound is helemaal terug in het album. Tevens scoort hij nog een hit met het prachtige "Ëach Word Is A Beat Of My Heart”.

Zijn laatste album onder de naam Mink DeVille wordt het matige ‘Sporting Life”. Hier moest hij wederom een hele nieuwe band voor samenstellen. Dit, en het faillissement van de band, deed hem besluiten om vervolgens onder zijn eigen naam Willy DeVille te spelen. Hij was uiteindelijk alleen.
Samen met Mark Knopfler (Dire Straits) werkt hij aan het album “The Miracle”. Een batterij aan bekende musici passeren de revue. Jeff Porcaro, Chet Atkins, Guy Fletcher en Vicky Brown zijn enkele die meewerkten aan dit album. Het vervolg was dat Willy DeVille de jaren er op weinig hits scoorde, maar prachtige albums als “Loup Garou” en “Crow Jane Alley” heeft uitgebracht. Twee van de mooiste live albums “Live” en Acoustic Trio Live In Berlin” ons heeft achtergelaten.

Willy DeVille overleed 6 augustus 2009 op 58 jarige leeftijd aan alvleesklierkanker in New York.
Met dit overzicht is de 3 schijven album van “Collected” een juweeltje en prachtig overzicht van de muzikale carrière van Willy DeVille. Op extra cd zijn o.a. de 2 meter sessies terug te vinden. Het is niet alleen een album voor de fans maar ook voor ieder die de rock een warm hart toedraagt. Voor degene die eens lekkere popmuziek wil dat de grenzen overgaat en latin cajun zydaco en Franse klanken durft te combineren. Gewoon een must-have van deze legendarische man, die nog steeds gemist wordt.

March 21, 2015

Derksen draait DeVille [14-03-15]

Johan Derksen draait iedere zaterdagmorgen van 09:00 - tot 12:00 uur bij Radio Rijnmond muziek uit eigen kast in het radioprogramma Muziek voor Volwassenenen. Blues, beat, roots, country en Americana. "Want ik probeer de luisteraars kennis te laten maken met muziek die ze doorgaans nooit op de radio horen of muziek die nostalgische gevoelens oproept"


Het zal dan ook niemand verwonderen dat hij een groot liefhebber is van Willy DeVille. Het verzamelalbum 'Willy DeVille & Mink DeVille: Collected 1976-2009' [Universal] was daarom op zaterdag 14 maart jl. 'album van de week', waarvan de onderstaande 3 nummers werden gedraaid en toegelicht. "Deze plaat is een aanrader voor iedere muziekliefhebber, want in niet een collectie mag muziek van Willy DeVille ontbreken", aldus Johan Derksen. Via iTunes kan je de podcasts downloaden en beluisteren of je erop abonneren.

track 08: Little Girl (04:19)
track 20: Stand By Me (03:28)
track 32: I Must Be Dreaming (04:19)

Lees hier een: exclusief interview met Johan Derksen over zijn échte passie! [juli 2014]

March 1, 2015

Andere tijden, Willy DeVille [OOR]

Bron: OOR - muziektijdschrift, DOOR TOM ENGELSHOVEN & BERT VAN DE KAMP
Datum: 19-02-2015 OOR Rubriek: Rewind



De liefdevolle bloemlezing Willy DeVille (& Mink DeVille) Collected 1976-2009 doet recht aan een iconische muzikant die mede door misverstanden en zijn decennia durende heroïneverslaving – de verwantschap met generatiegenoot Herman Brood is onmiskenbaar – de geschiedenis in dreigde te gaan als een rare kwibus en curieuze Don Quichote, waarvan de rock & roll er wel meer kent. Met z’n streetwise parlando geldt Willy’s hit Spanish Stroll ook nu nog als een monument van het groezelige New York uit de jaren zeventig, maar sterstatus van het kaliber Lou Reed Of Bruce Springsteen, Eastcoast-helden met wie hij zeker het eerste ge­deelte van zijn carrière verwantschap kende, heeft Willy DeVille nooit behaald. De uit drie cd’s bestaande Collected-box brengt zijn onmiskenbare verdiensten voor de popcultuur fraai in kaart. 

AANVANKELIJK wordt Willy DeVille ten onrechte binnengehaald als ‘punk’, na­dat hij midden jaren zeventig in de New Yorkse club CBGB’s is opgevallen tussen de Ramones en andere onstuimige herrie­makers. Net als Lou Reed is hij een heraut van het verloederde Sodom en Gomorra dat New York in de groezelige jaren zeven­tig is; vóór burgemeester Giuliani de stra­ten van Big Apple in de jaren negentig met een rigoureuze opknapbeurt zo goed als crime free maakt. Net als Lou Reed vormt hij de belichaming van ‘New York cool’ in de jaren vlak voordat de hiphop de macht op straat naar zich toe trekt. Net als Bruce Springsteen vanuit New Jersey, aan de overzij­de van de Hudson, voert Willy DeVille de broei­erige straatcultuur van Scorcese’s Mean Streets zijn muziek binnen. Net als Springsteen draagt hij de traditie van prille jaren zestig pop­soul, rhythm & blues, girl groups en Phil Spectors Wall Of Sound over naar nieuwe generaties. Willy geeft nog een andere fak­kel door: die van stijl en uiterlijk vertoon op het podium. In een tijdvak waarin de meeste bands in een leren jack of hun door­deweekse kloffie optreden, maakt hij pico bello gekleed zijn opwachting, glimmend opgepoetst: alsof hij straight uit Little Italy of Spanish Harlem komt zetten. Een straat­schuimer, zo betitelt hij zichzelf, maar een met klasse en bravoure. Zijn esthetiek, en zeker die van zijn eerste vrouw Toots, een aan heroïne gehookte femme fatale die voor­zien was een fraaie beehive en vrouwelij­ke fans te lijf ging die hun blik te lang op ‘haar’ Willy lieten rusten, zien we later terug bij Amy Winehouse. Het is de messcherpe esthetiek van seks, drugs, soul, de straat en doodsdrift. De eerste cd van Willy DeVille (& Mink DeVille) Collected 1976-2009, getiteld The Mink DeVille Years, is ervan doordrongen.

IK BEN GEEN PUNK, IK BEN EEN ROMANTICUS.
IK HOU VAN MOOIE, EERLIJKE, GEVOELIGE DINGEN.

Heel modern – we spreken van een perio­de van ver voor internet en globalisatie – is ook Willy’s open geest jegens andere (muziek)culturen. Zijn derde album Le Chat Bleu (1980) neemt hij op in Parijs, sa­menwerkend met Jean-Claude Petit (arran­geur van de legendarische Franse chanson­nière Edith Piaf). Zijn gechoqueerde platenmaatschappij Capitol acht dat album dermate ongeschikt voor Amerikaanse oren dat ze Le Chat Bleu aanvankelijk alleen in Europa wenst uit te brengen. Maar ook op het oude continent gaat het Willy niet altijd voor de wind, getuige een anekdote over een live-optreden in 1981 in Duitsland voor het programma Rockpalast, waar het naar rui­gere rock und roll verlangende publiek mas­saal ‘Aufhören! Aufhören!’ begint te scan­deren, waarna (citaat van Martijn Stoffer) ‘Willy het niet kan laten de zaal even de fascisten­groet te brengen’.

DE GROEP Mink DeVille gaat in 1986 ter ziele. In de OOR van 1987 lezen we bij Herman van der Horst dat Willy ‘bankroet is ver­klaard met een schulden­last van meer dan één en een kwart miljoen dollar’. Het weerhoudt de zanger er niet van onder eigen naam Willy DeVille door te gaan. Vanuit zijn nieuwe woonplaats New Orleans slaat hij opnieuw bruggen tussen de rockcultuur en genres als de lokale rhythm & blues (van artiesten als Dr. John en Allen Toussaint), cajun en zydeco. Zijn pioniers­werk met Zuid-Amerikaanse ritmiek wordt ook wel aangeduid als ‘Spanish Americana’. Eigenlijk is hij daar al mee begonnen met de castagnetten op zijn allereerste album. Hoor hem op de tweede cd van de Collected-box (The Willy DeVille Years) het klassie­ke Hey Joe van Jimi Hendrix naar zijn hand zetten in een imponerend warmbloedige mariachi-versie. Constante in al zijn werk is zijn afgeknepen, intiem soulvol smachten­de stem. De stem van een uiterst gecom­pliceerde man die – getuige zijn songtek­sten – zijn hele leven tegen beter weten in blijft geloven in het soort simpele oplossin­gen waar alle kleine krabbelaars in geloven. Een beetje passie, een flitsend uiterlijk, een lief meisje. Wellicht ligt in dit geloof ook het geheim achter zijn heroïne-afhankelijkheid besloten, tegelijkertijd maakt het zijn vertolking van een liedje als Across The Borderline zo hartverscheurend tra­nentrekkend mooi. Ja Willy, voorbij de grens, daar zal alles goed en heerlijk zijn....


LEES OOK: Nieuwe Willy DeVille verzamelaar (mét uniek 2 Meter Sessies materiaal!)

February 17, 2015

Mink en Willy DeVille in Nederland (NPO tv special)

Tijdens de eerstkomende popweekeinde zet NPO de schijnwerper op de legendarische rockpiraat Willy DeVille (1950-2009). Onlangs verscheen er – voor het eerst – een uitgebreide verzamelbox waarop zijn gehele carrière – inclusief het werk uit de Mink DeVille-tijd uit de jaren 70 en 80 – is te volgen.

Eindelijk krijgt Willy DeVille op de nationale tv weer eens aandacht die hij verdient. DeVille heeft in Europa een bescheiden maar fanatieke fanbase. Dit getuige de nog steeds velen verzamelaars en enkele actieve fanblogs zoals deze (de officiële website is nog wel online maar al jaren niet meer actief!). Helaas lijkt zijn prachtige muziek bij het grote publiek - behoudens een korte opleving van aandacht na zijn dood in aug. 2009 - te worden vergeten. En, wat nog triester is, geen enkel zgn. zichzelf respecterend radiostation of tv-zender, schonk de afgelopen jaren nog aandacht aan Willy 'Mink' DeVille. Alleen een échte liefhebber als Johan Derksen komt er publiekelijk voor uit een groot fan te zijn. En ook diversen collega's uit de muziekscene (Bob Dylan, Southside Johnny, Peter Wolf, Steve Conte, Paul James, enz.) spraken hun waardering over Willy uit. Des te verheugder zijn de fans dat NPO zondag deze special uitzendt. [WDVIF]


In deze special ruim aandacht voor rockster Willy DeVille (1950-2009) van wie net een uitgebreide verzamelbox is verschenen. 'Willy DeVille had een stem als een scheermes' schreef NRC Handelsblad in 2009 boven zijn In Memoriam. En daar is geen woord aan gelogen. In 1976 maakte zijn band Mink DeVille deel uit van de New Yorkse punkscene die vanuit de wereldberoemde club CBGB's de wereld veroverde. Maar Willy DeVille viel op omdat hij - veel meer dan Talking Heads of de Ramones - invloeden uit rhythm and blues, latin en soul liet doorklinken in zijn muziek. In deze special ziet u Mink DeVille tijdens een Tros Pop Formule concert in 1985 en later Willy DeVille tijdens een optreden voor Veronica in 1993. Hij had op dat moment net een hit met zijn Mariachi-versie van 'Hey Joe' (een nummer dat bekend werd in de uitvoering van Jimi Hendrix). Ook is er een aflevering van VPRO’s Loladamusica uit 1996 van Martijn Rosdorff getiteld Willy Deville: Alive in Holland te zien waarin Deville o.a. vertelt dat hij ooit zijn complete songcatalogus heeft moeten verkopen (om die later weer terug te kopen). 

Uitzending: Zondag 1 maart om 20:30 uur

Win die verzamelbox!


Willy Deville Mink Deville Collected vinden we op drie cd’s man’s gehele carrière. Van de hits uit de Mink Deville-tijd (‘Spanish stroll’, ‘Love and emotion’, ‘Demasiado corazon (too much heart)’) tot aan de hits uit de solo-tijd, we noemen ‘Storybook Love’ (het thema van de film The Princess Bride en zijn mariachi-versie van ‘Hey Joe’. Op de derde disc staan zeldzame Deville-tracks verzameld waaronder niet eerder uitgebrachte nummers opgenomen tijdens een 2 meter sessie in 1987! We hebben 5x zo’n boxje te vergeven. Eentje winnen? Moet u wel het antwoord weten op de volgende vraag.

De eerste soloplaat van Willy Deville in 1987 werd geproduceerd door een beroemde collega (die ook nog eens meezong op het beroemdste nummer van het betreffende album). Wie bedoelen we? 
Stuur uw antwoord vóór maandag 8 maart naar: netvers@cultura.nl


Onder vermelding van 'DeVille-prijsvraag'. Onder de goede inzendingen wordt een cd box van Willy Deville Mink Deville Collected verloot. En - héél belangrijk - vergeet niet uw naam en adres te vermelden.  [Universal Music / photos © Willy DeVille]

January 29, 2015

Backstage de Philippe Barbot avec Willy DeVille (FR)

BACKSTAGE : DE L’OMBRE À LA LUMIÈRE! 
A la une / 28 janvier 2015
« Backstage : Gainsbourg, Marley, Jagger et autres rencontres » nous conte des récits en forme de souvenirs de l’auteur Philippe Barbot, rencontres les plus improbables et les plus insolites d’artistes célèbres que l’on croit pourtant bien connaître. Portraits sur le vif, témoignages, secrets de coulisse, entretiens et anecdotes diverses sont au menu de Backstage.
Backstage


Au fil des pages, on découvrira que Polnareff confiait ses secrets à un mainate, Georges Brassens adorait Elvis Presley, Elton John se déguisait en canard, Gainsbourg n’avait qu’une angoisse:  celle de finir sa vie comme John Lennon. L’auteur nous en apprend plus sur ce qui sépare Bob Dylan de Bruce Springsteen, pourquoi Jagger et Richards se détestent tant etc. La liste de ses rencontres est longue. En quarante ans de journalisme, Philippe Barbot a croisé le chemin d’à peu près tout ce que la musique actuelle compte. Backstage vous sort de l’ombre les entrevues les plus marquantes. En l’occurrence : Georges Brassens, Eric Clapton, Leonard Cohen, Jacques Dutronc, Bob Dylan & Bruce Springsteen, Serge Gainsbourg, Iggy Pop, Mick Jagger & Keith Richards, Lou Reed, Bob Marley, Paul McCartney, Randy Newman, Michel Polnareff, Prince, Ray Davies, Roy Orbison, Henri Salvador, Willy Deville, Brian Wilson, Stevie Wonder, Jacques Higelin, Johnny Hallyday, Alain Bashung, Paul Simon, Elton John, Quincy Jones, Joe Jackson, Neil Young & David Crosby, Robert Wyatt & Jean-Louis Murat Christophe.

L’ouvrage interroge également le métier de journaliste musical et tente de faire partager la passion de la musique.

Philippe Barbot a été la plume rock et chanson de Télérama pendant 25 ans avant d’écrire pour le magazine Rolling Stone. Il a également signé une des premières biographies d’Alain Bashung (Librio 2000) . Auteur de chansons, il a publié un premier album « Point barre », en 2012, qui sera suivi d’un nouvel opus en 2015.



Titre: Backstage: Gainsbourg, Marley, Jagger et autres rencontres
Auteur: Philippe Barbot
Éditeur: Philippe Rey
Collection: A tombeau ouvert
Date de sortie: 29/01/2015
iTunes: Disponible sur iPhone, iPad, iPod touch et sur Mac. 11,99 €
Facebook 

January 14, 2015

Willy DeVille Collected 3CD release feb 2015


Onderstaand is een gedeelte van de memoires geschreven door Kenny Margolis, toetsenist bij Mink DeVille en The Mink DeVille band van 1979 tot 2008.
Het is zijn ooggetuigeverslag van hoe Willy en de legendarische songwriter Doc Pomus in Doc’s appartement in New York samen het nummer Just To Walk That Little Girl Home schrijven.
Het complete verhaal is terug te vinden in het booklet van de volgende maand - vanuit Universal Music Legends - te verschijnen 3CD Willy DeVille Collected. Het booklet bevat een tiental andere memoires, allemaal exclusief geschreven voor deze release en door de mensen die in de loop der jaren met Willy hebben gewerkt, waaronder veel oude bandleden.
Just To Walk That Little Girl Home
"Willy had the chorus, but no verses to the song that would become “Just To Walk That Little Girl Home.” Willy brought his acoustic Gibson. Doc sat next to Willy, separated by a small table and I sat facing them behind Doc’s Wurlitzer electric piano. It was fascinating to watch Willy and the master lyricist work."
"Doc loved Willy’s chorus lyric and melody which had a Latin sway that reminded Doc of a Ben E. King type song. Doc said it was important to tell a story, so he suggested the singer should be in a place where he sees a girl who has the singer immediately love struck. Doc suggested that place can be a cafe. Willy liked this idea. “How about Roberto’s Café?” Willy wasn’t impressed with this suggestion. “Naahh. Not such a specific name.” Doc thought for a few minutes and wrote in his notebook. “Willy, I got it,” Doc announced excitedly, and he recited what would become the first lyric of the song. “Its closing time in this nowhere café.”
"Willy loved Doc’s words and the mood evoked by the lyrics. Doc then went on to describe the situation in which the girl was with a guy who seemed to know her “more than just casually.” Willy’s chorus lyric, “but there’s nothing that I wouldn’t do,” then emphatically “No there’s nothing that I wouldn’t do. No there’s nothing that I wouldn’t do just to walk that little girl home. Just to walk that…mmm just to walk that little girl home,” had a pleading urgency. Doc then went on to describe the girl from the singer’s view in more detail. “Her flashing smile. Her searching eyes are a promise it seems of having all of my dreams finally realized.” [source: Universal Music Legends]

December 7, 2014

We wishing you Merry Christmas & a Happy 2015

Just like in 2009, 2010, 2011, 2012 & 2013 we wishing you Merry Christmas & a Happy 2015. With a lot of great DeVille music, vids & memories!



WdV picture by: Berbera van den Hoek [berbera.nl] at Willy DeVille's last concert in The Netherlands at Carré, Amsterdam July 7th 2008.

November 28, 2014

Willy w/ the early Mink DeVille band in 1978

Two great pics of Willy with the early Mink DeVille band in 1978: 


Mink DeVille at the Winterland Arena in San Francisco 1978.
© Bob Hakins - Old Man With a Camera 


Buffalo, New York, US 1978
© Maurice Narcis

DeVille-fan Michael said about this photo nd period:
"I saw him perform before a small crowd in Philadelphia at the Ritz on South Street during that time period. He had this hot Mediterranean-looking girlfriend wearing a short black dress with spaghetti straps with a spider tattoo on the back of her right shoulder. She walked out onstage in the middle of the show, whispered in Willy's ear and they walked offstage briefly for what assumed, given the venue and the time period, was a drug break".

October 15, 2014

Famous Willy DeVille pics - Dirk Schelpmeier




© Dirk Schelpmeier - rock 'n' roll snapshots
Published by bilderrausch.net | Supported by Fuego | All rights reserved.

Dirk Schelpmeier kam während seines Grafikdesign-Studiums an der FH-Bielefeld mit der Fotografie in Berührung. Für den Sänger, Gitarristen und Songwriter Schelpmeier stellte sich die Musik-Fotografie als das ideale Medium heraus um seine beiden Leidenschaften, das Musikalische und das Visuelle, miteinander zu verbinden. Seine Diplomarbeit war dann auch folgerichtig ein CD-Cover für die Trompetenlegende Benny Bailey, was wiederum der Anfang einer Zusammenarbeit mit dem Jazzlabel Laika darstellte. Für Laika entwarf und fotografierte er bis '97 zahlreiche Cover. Zwar arbeitet Schelpmeier mittlerweile mehr für Pop-und Rockbands doch besteht aus der Laika-Zeit noch immer eine innige Beziehung zu Jazz- und Bluesmusik, die sich u. a. in der fotografischen Dokumentation der Detmolder Jazznächte und Bluesfeste ausdrückt. Seine Bilder sind auf über 50 CD Covern erschienen und in nahezu allen nationalen Zeitungen und Magazinen.